Het Centre Pompidou, je mag het natuurlijk niet missen. Dit binnenste buiten gekeerd gedrocht middenin Parijs heeft weer een paar afdelingen gesloten voor renovatie. Daardoor is veel van de collectie niet te zien, wat jammer is. Via de buizenpost langs de gevel van het gebouw ga je met de roltrappen naar boven. Ingenieus is de wasinstallatie voor deze buizen, die als een karretje uit de achtbaan aan een ketting omhoog getrokken wordt. Eenmaal boven heb je al snel spijt, als je al geluncht hebt wanneer je het restaurant hier ziet. Een besloten terras op het hoogste punt en heerlijk in de zon vandaag.
Gemist in Den Haag, dan is hier de overzichttentoonstelling van Lucian Freud nog een keer te zien. Indrukwekkend zijn de naakten in al hun frontale blootheid. Dichterbij lijkt de verf soms van de huid van de modellen af te rollen en er zit een glinstering in. Fascinerend hoe hij het effect teweeg brengt. Wat ook opvalt is, dat deze kleinzoon van, briljant kleur kan maken. Het koper van een bed, het groen van de planten, fenomenaal.
Daar waar Rue Turbigo en Montmartre samenkomen, ligt een prachtige kerk. De Saint-Eustache. Hij is groot, met zijn bogen en steunberen en door de imposante entree met pilaren maakt hij een voorname indruk. Het plein daarvoor geeft extra allure. Het is bijna een stiltegebied hier. De tuin ligt bovenop het ondergrondse winkelcentrum. De aanzet naar die tuin is trapsgewijs opgebouwd en op die treden is het goed zitten. Er wordt gevoetbald en het beeld op het plein, een liggend gezicht met een beschermende hand, nodigt kinderen uit erin te klimmen en zich zo te verstoppen. Een Belgische groep vijftigers strijkt neer en showt elkaar de gekochte kleren. Een foto moet gemaakt worden en als een dompteuze laat ze iedereen op een rij plaatsnemen. Daarna duurt het ook nog lang voordat iedereen op de juiste manier zit en de goede kant opkijkt. Eindelijk wordt de foto dan gemaakt. Als ik het van haar overneem, zodat de groep kompleet is, merk ik dat het nog een camera met een filmrolletje is. Ja, dan schiet je niet zo maar raak.
In het winkelcentrum het Franse equivalent aan Blokker, Douglas en Kruidvat. Er is ook een druk bezocht zwembad, waar mensen ondergronds hun baantjes trekken. Een biljartzaal met acht tafels waar om twaalf uur nog geen belangstelling voor bestaat en een megabioscoop met 22 zalen.
In het straatje verderop een keur aan restaurants, met mooie terrassen. Loop je wat verder dan is daar de winkel van Dehillerin. Het is een soort van der Pigge uit Haarlem, maar dan in een andere branche. Keukenartikelen. Alles hangt aan plafond of wand, of het zit in doosjes gestopt, of het moet uit de kelder komen. Het is er propvol en alles even stoffig. Het antwoord op mijn vraag wat een artikel uit de etalage moet kosten blijven ze wel een minuut of tien schuldig. Er wordt gezocht, er wordt gekeken, gebladerd in boeken, over en weer geroepen en uiteindelijk is daar het antwoord. Het blijkt dat deze buurt vergeven is van de keukenzaken en ook minder stoffige. Ik kom er nog vier tegen in een straal van honderd meter.
