Verkeerd ingelicht zwerf ik door Parijs op zoek naar een museum van kermisattracties. In het 15e arrondissement is het in ieder geval niet te vinden. Wel beland ik op een gezellige brocante, een rommel markt. Lange rijen kramen aan beide zijden van de straat, met veel dingen die ze graag voor antiek laten doorgaan. Snuisterijen, sierraden, maar ook design aan meubelen en verlichting. Informeren naar het bewijs van de echtheid voor twee dezelfde Karel Appel zeefdrukken lijkt me weinig zinvol. Het zal waarschijnlijk later blijken, dat ik hier mijn kans gemist heb om een slag te slaan. De informatie over het museum bijgesteld neem ik de metrolijn 14 naar Bercy. Met deze lijn kun je je even machinist wanen door voorin plaats te nemen. Het is een metrostel dat het zonder bestuurder doet en volledig geautomatiseerd is. Achter de grote ruit schiet je de donkere tunnel in op weg naar een lichtpuntje in de verte.
Ik stap uit bij Cour St-Émillion en beland in Bercy Village, dat is een klein winkelcentrum gehuisvest in gerestaureerde wijnpakhuizen. Het aanbod aan winkels is niet erg groot, maar de restaurants zitten aardig vol en met het straattheater is het een gezellig centrum. De met kinderhoofdjes belegde straat eindigt aan één kant in een mega bioscoop. Dit verklaart ook wel grotendeels de drukte hier. Achter het centrum ligt dan les Pavillons de Bercy. Hier ook oude wijnpakhuizen in een vierkant bij elkaar. Het museum met de kermisattracties is hierin opgenomen. Weer wordt mijn informatie bijgesteld. Het museum is alleen op afspraak met een groep te bezichtigen en zeker niet vandaag, want het hele complex is afgehuurd voor de promotie van het één of ander.
Ik wandel terug en ga door het park van Bercy richting Seine. De brede voetgangersbrug nodigt uit tot een oversteek. Aan de andere kant ligt het zwembad, met de beroemde naam, Josephine Baker afgemeerd. Staande aan de kade, kun je zo door de glazen overkapping van dit zwembad in een schip, naar binnen kijken. Het lijkt net alsof de mensen in de Seine zwemmen, omdat het waterniveau op gelijke hoogte is.
Terug over de brug loop ik in de richting van het sportpaleis. In het park zijn tal van sportactiviteiten aan de gang. Heel wat wandelaars blijven staan bij de skatebaan om naar de trick’s van de jongeren te kijken. Alles op wieltjes wordt hier door hen gebruikt op deze aangelegde baan, met halfpipes en plateaus. Ze doen niet voor elkaar onder en jutten elkaar flink op, wat tot een aardig spektakel leidt, met zelfs een salto achterover.
Op de trappen van het sportpaleis van Bercy is het een ander volk. Je waant je in een banlieu als je langs de groepen jongeren loopt die hier rondhangen. Voor hen geen skatebaan, maar de trappen van dit stadion om met hun wieltjes aan de gang te gaan. Meisjes staan stoned te wiegen op de muziek uit hun IPod en de jongens krijgen hun skateboard niet onder controle.
Grote concerten worden hier gegeven, maar als ik de metro inloop, kom ik alleen maar aanplakbiljetten tegen voor het concert in Olympia van Wouter Otto Levenbach, beter bekend als Dave. A touch of Dutch.
