Vlak voor de Place de Clichy is een drukke kruising met de Boulevard de Clichy. De straat ligt hier in het midden open en is afgezet. Een vorkheftruck rijdt daarin heen en weer. Zijn tuut, tuut, tuut, alarmerend als hij achteruit rijdt en dat gebeurd vaak. Op deze kruising perst het verkeer zich samen om de versmalde boulevard in te rijden. Op de stoep, voor het terras een druk geloop van passanten. Een lange groep kwetterende schoolkinderen trekt onder begeleiding voorbij. Een vrouw met een boa over de arm, misschien op weg naar een auditie. Verderop is de Moulin Rouge, maar zij heeft voor deze show de UVD al lang overschreden.
In de wijk Montmartre is het op maandagochtend rustig. De winkels zijn nog gesloten en het beeld doet denken aan de chanson Paris s’éveille, Parijs wordt wakker, van Jacques Dutronc, getrouwd met Francoise Hardy. Ja, dat waren nog eens tijden in de 60er jaren om mee wakker te worden. Onderaan de trappen van de Sacré-Coeur kun je kiezen om met de Finiculaire omhoog te gaan. Dit kabeltrammetje brengt je gerieflijk het schuine pad omhoog, naar beneden trouwens ook. Je ontwijkt daarmee gelijk de vele veterverkopers die jou een geluksarmbandje om willen vlechten.
De basiliek wordt massaal bezocht en anders dan de Notre Dame mogen hier binnen geen foto’s gemaakt worden. Oplettende ouderlingen zien daar op toe en hun stemmen schallen regelmatig hun waarschuwingen. Voor het afnemen van de petjes, klutjes en hoeden is dat meer dan idioot terecht in deze sacrale omgeving.
De kerk uit en richting het plein passeer je eerst de fuik van sneltekenaars die, sur place een al dan niet gelijkend portret van je willen maken. Hen gepasseerd kom je op het centrale hart van Montmartre, het plein met al zijn kunstschilders.
Ik vermoed hier een conglomeraat, dat onder leiding van Chiu Tak-Hak doeken laat fabriceren in China en deze dan door als kunstschilders verklede acteurs op het plein aan de man brengt. Het zijn er gewoon te veel, de deurtjes, de begroeide geveltjes. Een Parijs dat er allang niet meer is wordt hier aan de man gebracht. Al de toeristen trappen er in. Oh ja, net echt, precies, zo is ‘t en ze nemen het mee om hun romantisch beeld van Parijs vervolgens in de badkamer op te hangen. Maar de heren staan er niet voor niks. De door hen gepachte grond van de Gemeente Parijs moet wel wat opleveren en de genoteerde droomprijzen kunnen snel tot realiteit worden teruggebracht. Ik plaats een bestelling en kan het donderdag ophalen. Made in China.
Terug naar Parijs, als je het daar verondersteld wanneer het onder aan de heuvel van de kerk ligt. In de winkelstraat wordt balletje, balletje gespeeld. Iets minder oud dan het oudste beroep in deze wijk, wordt het verbazend veel gespeeld met slachtoffers als konijnen in het lamplicht. Ik maak een foto en gelijk staan er drie man dreigend om me heen te schreeuwen en te duwen. Ik maak me groter dan ik al ben en weet me gesterkt doordat ik hun foto heb, mocht het onverkwikkelijk worden. Maar ze druipen al snel af terug naar hun slachtoffer, die nog steeds verblindt bij het provisorische tafeltje staat te wachten.
