La Défense, zo’n beetje het uiterste puntje van Parijs waar je met een gewoon metrokaartje nog kunt komen. Als je uit het winkelcentrum bij het metrostation boven de grond komt, ben je omringd door wolkenkrabbers. Natuurlijk is daar de Grande Arche, die keurig op de zichtas van de Arch de Triomphe staat, maar rondom deze enorme blokkendoos met een kijkgat, staan ettelijke blikvangers. Spectaculaire architectonische hoogbouw, die met elkaar wedijveren om de hoogste te zijn. Allemaal zullen ze het verliezen van alweer een hogere kolos in aanbouw. De voormalige Axa toren wordt geheel gerenoveerd en met 66 verdiepingen verhoogd. De herdoopte Tour CB31 meet dan 225 meter.
In de Grande Arche gaan vier glazen capsules als liften onophoudelijk op en neer in de vrijstaande constructie. Ze doen dat zonder tussenstop naar het 110 meter hoger gelegen eindstation en verdwijnen daar als in de buik van een spaceschip. Het gebeurd vrijwel geluidloos en heeft daardoor een hoog sciencefiction gehalte. Daarboven is een tentoonstelling over computers te zien en natuurlijk het uitzicht. Dat valt tegen, rondlopen op het dak is er niet bij en er is maar een klein bordes om over uit te kijken. Het is dan wel in de richting van de Arc de Triomphe. Binnen draait een gedateerde film over de bouw van dit technisch hoogstandje. Ontworpen voor een uitgeschreven wedstrijd in 1983 door de onbekende Deense architect von Spreckelsen. Het goed uitspreken van zijn naam wil in deze Franse film niet erg lukken.
Eenmaal weer beneden is het vanuit hier een prettige wandeling tussen al deze hoogbouw richting Arc de Triomphe. Het middengedeelte in la Defense is als park ingericht en draagt de naam Esplanada du General de Gaulle. Het is er stil, want verkeer ontbreekt en buiten het lunchuur zitten de mensen achter hun bureau. Het zijn er ook maar enkelen die buiten aan de voet van de torens staan te roken. Van de bovenste verdiepingen zullen ze zeker niet komen. Het wandelt tussen de bomen en struiken heuvelafwaarts en uiteindelijk kun je de Seine zelfs oversteken. In het midden daarvan ligt een eilandje. Vanaf de brug kun je met de trap afdalen naar het hierop gelegen park en heb je goed zicht op de roeiers in deze snel stromende rivier. Ze vertrekken van een jaloersmakend mooi clubhuis. Woonboten liggen hier langs de oever, maar ook een drijvend kantoor van het Leger des Heils.
Ik neem de bus om rond te zien in de buitenwijk Neuilly-sur-Seine. Wat opvalt is de minder hoge bebouwing, maar verder is er weinig te zien bij deze woonblokken. De post wordt ook hier rondgebracht in krakende en piepende karretjes waar de ergonomie aan voorbij is gegaan.
Met een andere bus ga ik door het centrum terug naar huis. Daar beland ik in een immense demonstratie van duizenden leerlingen, ouders en onderwijzend personeel. Ze trekken vrolijk zingend en joelend langzaam voort over de Boulevard du Temple en maken duidelijk dat het over moet zijn met de uitholling van het onderwijs en een dreigend banenverlies.
